Trwa okres lęgowy, dlatego szczególnie ważne jest, abyśmy zwracali uwagę na dzikie zwierzęta żyjące w naszym otoczeniu – zarówno w miastach, jak i na terenach zielonych czy w lasach. Coraz większa świadomość ekologiczna sprawia, że chętniej podejmujemy działania wspierające przyrodę, takie jak tworzenie łąk kwietnych, wieszanie skrzynek lęgowych czy instalowanie schronień dla owadów. Warto jednak pamiętać, że w tym szczególnym czasie nasze codzienne zachowania mają ogromny wpływ na bezpieczeństwo zwierząt.

Wspieraj dzikie życie ptaków w mieście

W budynkach często gnieżdżą się ptaki, takie jak kawki, wróble, jerzyki, jaskółki, szpaki czy modraszki, a także nietoperze. Część z tych gatunków (np. jerzyki) prowadzi na tyle skryty tryb życia, że nie jest zauważana przez ludzi zamieszkujących budynki.  W okresie lęgowym nie powinno się prowadzić prac remontowych w miejscach ich bytowania ani zamykać otworów, przez które dostają się do gniazd, ponieważ może to doprowadzić do śmierci uwięzionych zwierząt. Należy również unikać dotykania gniazd i jaj, aby nie spowodować ich porzucenia przez ptaki. Poważnym zagrożeniem dla dzikich zwierząt są też rowerzyści, zwłaszcza ci, którzy jeżdżą szybko i w tych porach, gdy widoczność jest ograniczona. Łatwo wówczas przeoczyć malutkiego jeża czy młodziutką wiewiórkę, które znienacka wyskoczą na drogę rowerową.

Uwaga na jeże!

Jeże budzą się ze snu zimowego w kwietniu, więc bądźmy ostrożni przy pracach ogrodowych. Podczas grabienia trawnika i przewracania kompostu, pamiętajmy, aby robić to delikatnie, bo może się okazać, że któryś się tam zakopał. Przy pierwszym koszeniu trawy ustawmy też noże tnące w najwyższej pozycji. Dzięki temu nie zranimy kolczastego zwierzątka. Kośmy pasami, zawsze od środka trawnika ku brzegom – w ten sposób pozwolimy jeżom uciec z ogrodu.

Las – okaż kulturę poprzez ochronę natury

Podczas spacerów po lesie powinniśmy pamiętać, że jesteśmy tam gośćmi. Zachowajmy ciszę i nie zakłócajmy naturalnego rytmu życia zwierząt. Nie wolno dotykać, przenosić ani zabierać dzikich zwierząt, niszczyć gniazd, jaj, mrowisk czy nor. Na spacery często wybieramy las, który kojarzy nam się z zielenią, ciszą i spokojem. Wchodząc do lasu, uszanujmy jego naturalne piękno, wszystko to, co w nim żyje i zachowajmy to miejsce takim, jakie je zastaliśmy. Zastosujmy się do kilku prostych zasad, dzięki którym pozostaniemy w harmonii z przyrodą i nie będziemy szkodzić mieszkańcom lasów, m.in.:

- nie przenośmy dzikich zwierząt spotkanych w lesie w inne miejsca, nie dotykajmy, nie głaskajmy i nie zabierajmy do domu,

- uważajmy na dziką zwierzynę jadąc na rowerze (często występujące w naszej okolice padalce, nie mają szans z kołami naszego roweru),

- wypoczywając na leśnej łące, nie zakłócajmy naturalnej ciszy - nie krzyczymy, nie słuchamy głośnej muzyki,

- nie zostawiajmy w lesie śmieci. Postępujmy w myśl zasady: „ Zadbaj o odpady i śmieci” – najprościej mówiąc wszystko co przynosimy na leśną wyprawę powinniśmy wynieść z powrotem, starając się używać jak najwięcej wielorazowych opakowań. 

- wjeżdżając samochodem do lasu, narażamy się nie tylko na mandat karny, ale i zatruwamy środowisko spalinami.

Kosimy z głową

Dla klimatu i środowiska korzystne jest ograniczanie koszenia. W mieście coraz częściej występują długotrwałe susze. Rzadko koszone rośliny zatrzymują wodę w glebie i obniżają temperaturę podłoża. Pozostawienie bujnej trawy między budynkami to sposób na likwidowanie miejskich wysp ciepła i przeciwdziałanie skutkom suszy. Więcej wody to także zwiększenie różnorodności biologicznej - na niekoszonych trawnikach pojawiają się kolejne gatunki roślin pożytecznych dla zapylaczy. Wysoka trawa stwarza lepsze warunki do życia dla zwierząt w mieście. Nadal stosujemy zasadę, by kosić jak najrzadziej i tylko tam, gdzie jest to konieczne. Dzięki temu w Bydgoszczy powstały m.in. miejskie łąki kwietne, które cieszą nie tylko oko, ale także owady zapylające. Na łąkach posiane są m.in.: cykoria podróżnik, kąkol polny, komonica zwyczajna, wiechlina łąkowa, szałwia łąkowa, świerzbnica polna, dziurawiec zwyczajny oraz złocień polny.