Oba budynki wzniesiono w latach 30. XX wieku. Od początku pełniły funkcje mieszkalną. Stosowano w nich rozwiązania typowe dla modernizmu, między innymi prostą bryłę, pomieszczenia doświetlane przez  szerokie otwory okienne, ograniczoną liczbę zdobień. Budynki po wykonaniu elewacji utrzymane są w pastelowych barwach. Elewację zyskały dodatkowe gzymsy rozdzielające kondygnację. Budynek z numerem 7 w górnej części otrzymał tondo z rokiem budowy – 1935.

Po wykonaniu elewacji ulica zyskała na estetyce.Wcześniej szereg prac konserwatorskich wykonywano m.in. w starszych budynkach, bliżej skrzyżowania z ul. R. Traugutta i Nowodworską. W przypadku kamienicy z numerem 10 pomógł Bydgoski Program Renowacji Zabytków. Z budżetu miasta finansowano m.in. wyznaczenie kontrapasa dla rowerzystów, który pozwolił stworzyć bezpieczne połączenie Szwederowa ze Starym Miastem. Przy okazji powstał funkcjonalny skwer przy skrzyżowaniu z ul. R. Traugutta.

Trochę historii

Ta część Szwederowa do połowy XIX wieku była odrębnym folwarkiem. Nosiła wówczas nazwę Nowy Dwór (Neuhoff). Przypomina o tym teraz nazwa ulicy - Nowodworska. Tę część osiedla Szwederowo włączono do Bydgoszczy w 1867 roku. Ulica Wiatrakowa prawdopodobnie początkowo była jedną z dolin zbocza bydgoskiego, które zaadaptowano na ciąg komunikacyjny. Taką nazwę zyskała ze względu na to, że prowadziła w kierunku holenderskiego młyna wiatrowego, który był zlokalizowany w rejonie obecnej ul. Lenartowicza. Obiekt zaznaczono m.in. na planie miasta z 1834 roku.

Warto wiedzieć

W ostatnich latach w celu rewitalizacji Śródmieścia aktywne działania prowadzi również miasto. Są to nie tylko dotacje konserwatorskie, ale także nakazy remontów, zwolnienia z opłat za zajęcia pasa drogowego pod kawiarnie, konkursy, przebudowy ulic, chodników i mostów. Przy prezydencie działa też  Rada ds. Estetyki, która opiniuje kluczowe projekty i proponuje szereg rozwiązań. Powstają nowe miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Działania i skuteczne interwencje podejmuje również plastyk miasta.