W programie tegorocznego Festiwalu Oko Nigdy Nie Śpi, zaplanowano m.in. targi sztuki, wystawy, działania audiowizualne, performanse, instalacje, koncerty, warsztaty, projekcje filmowe, slamy poetyckie i panele dyskusyjne.

Tegoroczna, 13. edycja festiwalu Oko Nigdy Nie Śpi rozwija się wokół hasła „FABRYKA i PRODUKT” – metafory współczesnej rzeczywistości, w której funkcjonujemy pomiędzy systemem, wydajnością, kontrolą a tym, co nieoczywiste, nieprzystające, oryginalne.

Jedną z głównych przestrzeni tegorocznej edycji jest postindustrialna hala na Bydgoszczy Wschód, w której powstanie tymczasowa „fabryka” sztuki. To właśnie tam odbędą się także targi młodej sztuki – otwarta przestrzeń wystawiennicza, w której twórcy i twórczynie będą mogli zaprezentować swoje prace, a publiczność nie tylko je oglądać, ale również mieć możliwość ich nabycia. W Galerii Miejskiej bwa w Bydgoszczy prezentowana będzie także wystawa Olgi Mokrzyckiej przygotowana pod kuratorską opieką Roberta Kuśmirowskiego. Tegoroczna edycja to także ogólnopolski projekt „50 na 51″ organizowany przez Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. W jego ramach pokażemy eksperymentalne filmy dokumentalne i artystyczne Marcina Giżyckiego i Czarnego Karła. Integralną częścią̨ programu są̨ ponadto wystawy, performanse, działania miejskie, warsztaty oraz panele dyskusyjne. Ważnym elementem programu będzie również̇ wyjazd do Studia Cierpienie w Smarzykowie, gdzie odbędą̨ się̨ koncerty, praktyki dźwiękowe i wydarzenia wspólnotowe.

Szczegółowy program tegorocznego festiwalu dostępny jest TUTAJ. 

Warto wiedzieć:

Międzynarodowe Spotkania Nieprzypadkowe „Oko nigdy nie śpi”, organizowane przez Fundację Czarny Karzeł, stanowią interdyscyplinarną platformę łączącą sztuki wizualne, literaturę, muzykę oraz refleksję naukową. Główną ideą wydarzenia jest eksploracja „ziemi niczyjej” rozpostartej między racjonalnym poznaniem a artystyczną intuicją, co pozwala na badanie zjawisk wymykających się prostym definicjom. Festiwal opiera się na formule „sympozjum relacyjnego”, którego celem jest wytworzenie bliskich, kreatywnych więzi między twórcami a odbiorcami, stanowiąc radykalne zaprzeczenie samotności człowieka. Każda edycja koncentruje się na innym pojęciu egzystencjalnym lub archetypie – takim jak sen, miłość, szaleństwo czy trans – służąc jako narzędzie autotransgresji i odkrywania nowych światów wewnętrznych. Prezentowana sztuka ma charakter eksperymentalny i procesualny, stając się formą szczególnej czujności, która reaguje na wyzwania współczesności, takie jak kryzys klimatyczny czy wyobcowanie. Działając w nieoczywistych przestrzeniach pałacowych i miejskich, festiwal zaciera granice między jawą a snem oraz sferą publiczną a prywatną, zachęcając do uważnego patrzenia na rzeczywistość.